مجله الکترونیکی
[ نسخه آزمایشی ]
کد خبر : ۲۷۸۳۸
زمان انتشار : ۰۱:۳۷ - ۱۳۹۶/۰۹/۰۸

ورزش ایران غرق سیاست بازی

ایران؛ دایه مهربان تر از مادر

در عصری که ورزش جهان، ارتباطی با سیاست ندارد و هرگونه سیاسی بازی و دخالت دولتمردان در تک تک رشته های ورزشی را منع می کند، اما هنوز کشورمان غرق غُلُو سیاسی است و به راحتی با آینده یک ورزشکار و ورزش کشور بازی می کند.

به گزارش ، محمد عزیززاد؛ بعد از اتفاق بزرگ در رابطه با شکست اجباری علیرضا کریمی کشتی گیر خوب کشورمان در مقابل حریف روس تا در مرحله بعد با حریف اسراییلی مقابله نکند. باعث شد تا قلب میلیون ها ایرانی از این حرکت زورگویانه به درد آید.

اینجا به دو نکته می رسیم اول آن که اگر اسراییل را به رسمیت نمی شناسیم چرا از مقابله با آن فرار می کنیم؟ اگر قرار است این کشور را به رسمیت نشناسیم بهتر است در مقابل این حریف قرار بگیریم و آن وقت انصراف دهیم و جریمه و محرومیت آن را با جان و دل برای دفاع از مردم فلسطین بپذیریم!.

نکته دوم و البته نکته جالب که باعث رنجش و درد مردم کشورمان است، آن هم مقابله کشور فلسطین با اسراییل در مسابقات ورزشی است، اینجا ضرب المثل معروف دایه مهربان تر از مادر به ذهنمان می آید که ورزشکاران کشورمان را که با هزینه بیت المال و مردم به این جایگاه رسانده ایم  به راحتی و اجبار برای دفاع از مردم مظلوم فلسطین در مقابل حریف اسراییلی منع می کنیم، اما آن وقت کشور فلسطین و ورزشکاران فلسطینی در مقابل کشوری که خاکشان را اشغال کرده قرار می گیرند.

تا چه زمانی ورزش کشور باید بازیچه دست افراد سیاست زده باشد؟ زنان پاک و نجیب کشورمان هنوز اجازه ورود به استادیوم را ندارند. در فوتبال، در فصل گذشته لیگ قهرمانان آسیا تیم های کشورمان که آن هم با هزینه بیت المال روانه مسابقات شدند، نتوانستند از حریفان عربستانی میزبانی کنند، چرا؟ بله بخاطر حمله چند اراذل و اوباش به سفارت عربستان و دادن بهانه دست این کشور باعث این مشکل بزرگ شدند. به راستی تا کی ورزش مظلوم کشورمان باید تاوان سیاست و سیاسی بازی و تفکرات حزبی افراطی را بدهد؟

اما اتفاق جدیدی که باعث خدشه دار شدن غرور مردم شد، داستان کشتی گیر جوان و قهرمان کشورمان علیرضا کریمی بود، کشتی گیری که دارنده عنوان جهانی می باشد در مسابقات قهرمانی امیدهای جهان و در بازی با حریف روس با اینکه از حریف خود پیش بود، ناگهان صدایی از سمت مربی خود شنید که باعث تعجبش شد، علیرضا باید ببازی! چون در صورت پیروزی کریمی مقابل حریف روس، او در مرحله بعد باید در مقابل حریف اسراییلی قرار می گرفت و اگر مقابل او حاضر نمی شد هم کشتی ایران و هم کریمی نقره داغ می شدند چون ورزش جای جنگ های سیاسی نیست، ورزش پاک است و غُلُو های سیاسی جایی در آن ندارد.

بله علیرضای کریمی به همین سادگی این همه تلاش و زحمت را باید بی خیالش شوی و ببازی تا دایه مهربان تر از مادر برای کسانی شویم که خودشان رو به روی اسراییل قرار می گیرند.

سال هاست مردم کشورمان این باید ببازی های مصلحتی و اجباری را تحمل کرده اند و غرورشان، عزت شان و زحمت شان به راحتی پایمال شده است.

علیرضا کریمی شاید تا آخر زندگی خود مورد حمایت باشد که همین طور هم خواهد بود اما شکستن غرور یک قهرمان و میلیون ها ایرانی را با چند میلیارد پول یا چند خانه و ماشین می توان پرداخت کرد؟.

بهتر است به جای فرار از اسراییل، با تمام قدرت در صحنه ورزش مقابل این کشور بایستیم و شکست شان دهیم.

و در آخر سوالی که شاید در ذهن میلیون ها ایرانی باشد، آیا قرار نگرفتن در مقابل اسراییل در آوردگاه ورزشی، کلام معصوم بوده؟ یا از جانب خداوند نازل شده است؟ امیدواریم که سیاست مداران و سردمداران نظام جمهوری اسلامی ایران، بازنگری یا فکری به حال این مشکل بزرگ کنند تا غرور و عزت یک ورزشکار و ملت و هزینه بیت المال بر باد نرود و شاهد این اتفاقات تلخ نباشیم.

ارسال نظر
( انصراف از پاسخگویی )
مرا از نظرات بعدی با خبر کن
مرا فقط از پاسخ به نظرم با خبر کن
کلید را به سمت چپ بکشید

اولین دیدگاه را برای این مطلب ارسال کنید.

صدا و سیما هیچ وقت به صورت شفاف از همین نظرسنجی ها و میزان مخاطبان و رضایت آنها صحبت نکرده است. کاش صدا و سیما می گذاشت همین جشنواره مردمی را جای دیگری به غیر از صدا وسیما برگزار می کرد. کاش صدا و سیما می گفت دغدغه اصلی مردمش چیست و آنها چه چیزهایی از رسانه ملی می خواهند. کاش صدا و سیما می گفت که مهمترین ایراداتش در برنامه های رادیویی و تلویزیونی چیست که مخاطبانش روز به روز کاهش دارد نه افزایش!

متین مسلم

آیا امید بازگشت آرامش پایدار به خلیج فارس هست؟ | ۲ منطق متناقض یک دیپلماسی