مجله الکترونیکی
[ نسخه آزمایشی ]
کد خبر : ۲۶۹۵۴
زمان انتشار : ۰۴:۲۰ - ۱۳۹۶/۰۸/۲۷

پس‌لرزه‌های درونی

«تُروما»ی روانی بزرگ‌ترین پس‌لرزه‌ای‌‌ست که قربانیان زلزله را تهدید می‌کند. تفاوت زمین‌لرزه با سایر حوادث طبیعی این است که در چند ثانیه «معنی زندگی» را نشانه می‌گیرد و نابود می‌کند.

به گزارش زندگی با تمام ساختارهای مُستحکمش و تکیه‌گاه‌های مطمئنش و روزمرگیِ نظام‌بخشش تنها با یک غُرش زمین زیر و رو می‌شود. خانه‌های گرم و امن بر روی سر عزیزان خراب می‌شوند٬ جاده‌های زندگی فرو می‌ریزند٬ حرکت متوفق می‌شود٬ چشم‌انداز آینده در پُشت گرد و غبارهای ویرانی‌ محو و ناپدید می‌شود.

«بُهت»٬ «ناباوری»٬ «سردرگمی»٬ «ناامنی»٬ «وحشت»٬ «بی‌اعتمادی» به زندگی و «پوچی» مهیب‌ترین «پس‌لرزه‌های درونی» هر زمین‌لرزه‌اند. خانه‌ها و ساختمان‌ها و بیمارستان‌ها و مدارس و جاده‌ها و پُل‌ها با اندکی همت و زور بازو بازسازی می‌شوند. اما بازسازی «معنی» زندگی و بازگشت احساس آرامش و امنیت و ایمان به آینده و ایجاد انگیزهء حیات و حرکت دوباره در قربانیان زلزله٬ پروژه‌ای به مراتب دشوارتر و حساس‌تر است.

همهء ما که در شبکه‌های اجتماعی یا رسانه‌ها می‌نویسیم و نظر می‌دهیم و فضای اجتماعی را با افکار و واکنش‌ها و نظرات و سخنان خود می‌سازیم در این پروژهء حساس سهیم و مسئولیم. وقتی که ما پس از یک حادثهء ناگوار برای تخلیهء احساس غم و اندوه و بیان استیصال لحظه‌ای خودمان٬ تمام فضای جامعه را با «لعنت»‌ فرستادن به روزگار و«نفرین» کردن زمین و زمان و«فلک‌زده»‌ خواندن مردم این سرزمین و شکایت از بلاهای پی‌درپی آسمان و اظهار عجز و ناتوانی در برابر چالش‌های زندگی و مصیبت‌سرایی برای خودمان پُر می‌کنیم؛ نه تنها به درمان تروماهای روانی قربانیان حادثه کمکی نمی‌کنیم که آن‌ها را کمی بیش‌تر به سمت پرتگاه «یاس»‌ و «پوچ‌گرایی» هل می‌دهیم.

قربانیان پس‌لرزه‌های درونی به این میزان از «غم‌خواری»‌ و «سوگواری»‌ نیاز ندارند. به بازوان توانمندی نیاز دارند که بر آن‌ها تکیه بزنند٬ به دستان هنرمندی که طعم زندگی را دوباره به آن‌ها بچشانند٬ به نگاه خردمندی که گرد و غبارهای ویرانی را کنار بزند و مسیر بازگشت به زندگی را دوباره نشان‌شان دهد.

انتهای پیام

ارسال نظر
( انصراف از پاسخگویی )
مرا از نظرات بعدی با خبر کن
مرا فقط از پاسخ به نظرم با خبر کن
کلید را به سمت چپ بکشید

اولین دیدگاه را برای این مطلب ارسال کنید.

فرزین پورمحبی

اصولا فرض کلی این است: «هر کس داخل کشور نباشد کیف می کند» لذا در همین راستا از عموم ملت معمولا در صحنه، می خواهیم؛ وقتی هوس بیرون رفتن از مرز های کشور به سرشان زد شادی هایشان را بدون هیچ چشمداشتی تقسیم کنند تا به ما هم خوش بگذرد.

محمود خاقانی

محمود خاقانی

چرا باید عوارض خروج از کشور برداشته شود؟